نوئما

در یادداشتی در کتاب ماه فلسفه تحت عنوان «درآمدی بر پژوهش‌های منطقی: درنگ‌گاه نظریه‌ی منیفلد‌ها» (که در این وبلاگ نیز آمده است) نوشته بودم:

«تأکید پنهان، و گاه آشکار، برخی از اندیشمندان ما بر کتاب‌های دوره‌ی سوم هوسرل، به ویژه کتاب بحران علوم اروپایی، حاکی از فهم هستی‌شناسانه تک‌بعدی از موقعیت تاریخی سوژه‌ی پژوهشگر است. متأسفانه، افق این سوژه فاقد جریان آگاهی از زمان‌ درونی(inneren Zeitbewusstsein) یا حتی پتانسیل دیالکتیکی در جهت «رفع» و «تعالی» سه مرحله‌ی پدیدارشناسی هوسرل است، و ازاین‌رو، توجه به مرحله‌ی سوم به نادیده گرفتن دو مرحله‌ی پیشین انجامیده است. نقد شتاب‌زده‌ی چنین سوژه‌ای از ریاضیاتی کردن جهان، نتیجه‌ی فرار رو به جلو برای سر باز زدن از یک نظام صوری و آکسیوماتیک است که پیامد آن روکش کردن ایدئولوژیکی سوژه حفره‌داری است که «میل» به آن دارد تا پدیدارشناسی هوسرل را فارغ از نظام ریاضیاتی و هندسی آن بخواند» 

کتاب اجتماع آینده، اثر جورجو آگامبن، ترجمه‌ی جدید من است که  توسط انتشارات رخداد نو به چاپ رسیده است. اجتماع آینده کتابی است درباره اجتماعی از موجودات «تکین» و «هرچه» که فارغ از هرگونه هویتی و تنها به واسطه‌ی تجربه‌ی ناب زبان و نامیده شدن در آن سهیم هستند. تجربه‌ی هستی‌شناسانه و ناب زبان موجب می‌گردد تا موجودات تکین بی‌آن‌که در خصوصیت مشترک یا همبودگی صرف همبسته شده باشند، در مکان خالی نمونه‌ها ارتباط برقرار سازند و به خود تعلق دست یابند. آگامبن می‌کوشد تا با تبیین این تجربه امکان گذار از زبان به سیاست را فراهم کند. مسیر این گذار را می‌توان از لابه‌لای دو متن پیچیده‌ی او، اجتماع آینده و هومو ساکر، آشکار ساخت.

طبق نظر فینک، بسط و گسترش پدیدارشناسیِ هوسرل را می‌توان به سه مرحله تقسیم‌ کرد که تقریباً به دوره‌هایی مربوط می‌شوند که او در هاله، گوتینگن و فرایبورگ به سر می‌برد؛ فلسفه‌ی حساب و پژوهش‌های منطقی به دوره‌ی اول، پدیدارشناسی آگاهی از زمان درونی و ایده‌ها به دوره‌ی دوم و منطق صوری و فرارونده، بحران علوم اروپایی و تأملات دکارتی  به دوره‌ی سوم مربوط می‌شوند.[1]